ԳՈՒՆԱՎՈՐ ՋԱՐԴ /մաս 2/

     Հիմա դառնանք սերիալներին: Մեր հասարակության որոշ  հանճարներ, որոնց նույն հնչողությամբ ավելի լավ է բանջարներ անվանելը, երբ խոսք էր լինում սերիալներում տեղ գտած աննորմալ կերպարների, աղճատված բարքերի ու արժեքների ներկայացման մասին, փայլատակում էին լուցկու տուփից էլ փոքր իրենց ուղեղիկներով ու ասում. <<Մենք ներկայացնում ենք այսօրվա հասարակությունը, այն ինչ կատարվում է հիմա, չէ որ հեռուստատեսությունը հասարակության հայելին է>>, հաշվի չառնելով, որ հեռուստատեսությունը միայն փչացած, հղփացած, շփացած ու բարոյազուրկ հասարակությունը ներկայացնելու համար չէ, այլ նաև այդ հասարակութույնը կրթելու ու դաստիարակելու համար, չէ որ ի վերջո հասարակությունը բացարձակապես բարոյազուրկ ու նողկալի չէ, չէ որ այդ նույն հասարակությունը, թեև քիչ, բայց ամեն դեպքում նաև առողջ մասնիկներ ունի? Եվ ի վերջո, մարկետինգ կոչվող անտեր գիտությունը, որը կարելի է ասել 21-րդ դարում ամեն բանի հեղինակն ու առաջադրողն է, ցավ ի սիրտ շատ դեպքերում նաև կրոնական դաշտում, հենց ինքն էլ վկայում է, որ սև գովազդը միևնույն է շարունակում է մնալ գովազդ և շատ դեպքերում ավելի ուժեղ, քան դրական որևէ պրոպագանդա: Հետևաբար անտրամաբանական է գոհանալն այն մտքով, թե մենք ներկայացնում ենք մեր

ԳՈՒՆԱՎՈՐ ՋԱՐԴ /մաս 1/

      Սրանից 104 տարի առաջ, երբ գունավոր հեռուստատեսության հայտնագործող Հովհաննես Ադամյանն առաջինը լինելով Բեռլինից կարողացավ 600 կմ հեռավորության վրա հաղորդալարերով գունավոր պատկեր փոխանցել, խեղճ մեծանուն հայը չէր էլ կարող պատկերացնել, թե ինչ զարհուրելի նպատակներով կարող էր հետագայում օգտագործվել իր հայտնագործությունը:
Էհ~, Հովհաննես, Հովհաննես, ականջդ կանչի...

      Վերջին մեկ շաբաթվա ընթացքում, ի դժբախտություն ինձ, առիթն ունեցա հեռուստացույց դիտելու, անկեղծ եմ ասում, շատ եմ ցավում կորցրածս ժամանակի համար, թեև այդ փորձառությունն անհրաժեշտ էր հասկանալու, թե բացի պատերազմից ինչ կործանարար միջոցներ կան ուզածդ ազգը վերացնելու համար: Խորին հիասթափություն եմ ապրում այսօրվա մեր հեռուստաեթերի աղտոտվածության պատճառով. խոսքս կարող եմ տարածել բոլոր հեռուստաալիքների գործունեության վրա անխտիր: Չէ, անկեղծ, երբևէ չէի ուզենա անհույս հոռետեսի տպավորություն թողնել, բայց այն ինչ կատարվում է մեր եթերում այսօր, ինձ որևէ դրական հույս չի ներշնչում: Հիմա այլևս չեմ էլ մեղադրում այն աղանդավորներին, ովքեր հեռուստացույցն անվանում են ՍԱՏԱՆԱՅԻ ԱՐԿՂ: Էտպես է, որ կա: Եվ զայրացնող է հատկապես այն, որ մեր հեռուստատեսության գործունեության հետևանքով տուժում են առաջին հերթին երեխաները: