Էհ~, Հովհաննես, Հովհաննես, ականջդ կանչի...
Վերջին մեկ շաբաթվա ընթացքում, ի դժբախտություն ինձ, առիթն ունեցա հեռուստացույց դիտելու, անկեղծ եմ ասում, շատ եմ ցավում կորցրածս ժամանակի համար, թեև այդ փորձառությունն անհրաժեշտ էր հասկանալու, թե բացի պատերազմից ինչ կործանարար միջոցներ կան ուզածդ ազգը վերացնելու համար: Խորին հիասթափություն եմ ապրում այսօրվա մեր հեռուստաեթերի աղտոտվածության պատճառով. խոսքս կարող եմ տարածել բոլոր հեռուստաալիքների գործունեության վրա անխտիր: Չէ, անկեղծ, երբևէ չէի ուզենա անհույս հոռետեսի տպավորություն թողնել, բայց այն ինչ կատարվում է մեր եթերում այսօր, ինձ որևէ դրական հույս չի ներշնչում: Հիմա այլևս չեմ էլ մեղադրում այն աղանդավորներին, ովքեր հեռուստացույցն անվանում են ՍԱՏԱՆԱՅԻ ԱՐԿՂ: Էտպես է, որ կա: Եվ զայրացնող է հատկապես այն, որ մեր հեռուստատեսության գործունեության հետևանքով տուժում են առաջին հերթին երեխաները:
