Հիմա դառնանք սերիալներին: Մեր հասարակության որոշ հանճարներ, որոնց նույն հնչողությամբ ավելի լավ է բանջարներ անվանելը, երբ խոսք էր լինում սերիալներում տեղ գտած աննորմալ կերպարների, աղճատված բարքերի ու արժեքների ներկայացման մասին, փայլատակում էին լուցկու տուփից էլ փոքր իրենց ուղեղիկներով ու ասում. <<Մենք ներկայացնում ենք այսօրվա հասարակությունը, այն ինչ կատարվում է հիմա, չէ որ հեռուստատեսությունը հասարակության հայելին է>>, հաշվի չառնելով, որ հեռուստատեսությունը միայն փչացած, հղփացած, շփացած ու բարոյազուրկ հասարակությունը ներկայացնելու համար չէ, այլ նաև այդ հասարակութույնը կրթելու ու դաստիարակելու համար, չէ որ ի վերջո հասարակությունը բացարձակապես բարոյազուրկ ու նողկալի չէ, չէ որ այդ նույն հասարակությունը, թեև քիչ, բայց ամեն դեպքում նաև առողջ մասնիկներ ունի? Եվ ի վերջո, մարկետինգ կոչվող անտեր գիտությունը, որը կարելի է ասել 21-րդ դարում ամեն բանի հեղինակն ու առաջադրողն է, ցավ ի սիրտ շատ դեպքերում նաև կրոնական դաշտում, հենց ինքն էլ վկայում է, որ սև գովազդը միևնույն է շարունակում է մնալ գովազդ և շատ դեպքերում ավելի ուժեղ, քան դրական որևէ պրոպագանդա: Հետևաբար անտրամաբանական է գոհանալն այն մտքով, թե մենք ներկայացնում ենք մեր
