ԱՍՏԾՈ ԽՈՍՔԸ ՇՂԹԱՅՎԱԾ ՉԷ

§…որի համար շղթայված իսկ եմ,

իսկ Աստծո խոսքը շղթայված չէ¦ /Բ Տիմ. 2:9/

Այսօր կարդացի այս տողերն ու մտահոգվեցի: Չէ, հարցն այն չէ, որ առաջին անգամ էի կարդում, հաստատ բազմաթիվ անգամներ կարդացել եմ, ուղղակի երբեմն տվյալ պահին ունեցածդ հոգեվիճակի պատճառով կարդացածդ հատվածը նոր երանգներով ու նոր անկյան տակ ես տեսնում: Իսկ մտահոգվեցի, որովհետև… որովհետև առիթ ունեի: Առիթը վերջին շրջանում անտանելի ակտիվացած հակաաղանդավորական շարժումներն ու ինչ-որ տարօրինակ խմբերն են: Խնդրում եմ չզարմանալ, ես չեմ պատկանում այն քրիստոնյաների թվին, ովքեր ուրախանում ու ցնծության մեջ են հայտնվում աղանդների դեմ պատրաստված հերթական նյութից /չեմ կարող ասել սա լավ է, թե ոչ/: Նախապես հայցում եմ բոլոր այն մարդկանց ներողամտությունը, ովքեր հնարավոր է դույզն ինչ վիրավորվեն կամ խոցոտվեն իմ այս հոդվածից:

ՊՐԻՍ­ԿԻ­ՂԱ ԵՒ ԱԿ­ՅՈՒ­ՂԱՍ

Պողոս Առաքյալն իր ողջ քարոզչական գործունեության ընթացքում ունեցել է շուրջ ինը տասնյակ համագործակիցներ, որոնց թվում էին նաև ազգությամբ հրեա Ակյուղաս և Պրիսկիղա ամուսինները (հուն.` Akulas kai Priskilla, լատ.` Aquilas` «արծիվ» (aquila) և Priscilla` «հին», «հնագույն» (prisca) բառերից): Ակյուղասն ավանդաբար համարվում է նաև 70 առաքյալներից մեկը:

Նոր Կտակարանը մեզ շատ քիչ տեղեկություններ է փոխանցում այս անձանց մասին, սակայն համադրելով սակավաթիվ այդ տեղիները, կարող ենք ստանալ նախնական քրիստոնեության տարածման դժվարին գործի համար իրենց կյանքը տված այս ընտանիքի գործունեության համառոտ նկարագիրը, որն այսօր էլ կարող է լինել հոգևոր-բարոյական պատկառելի նկարագրի և անմնացորդ ծառայասիրության օրինակ: Առաջին տեղեկություններն այս անձանց մասին գտնում ենք Գործք Առաքելոցում.

«Սրանից յետոյ Պօղոսը Աթէնքից մեկնելով` եկաւ Կորնթոս. եւ այնտեղ գտաւ Ակիւղաս անունով մի հրեայի, ծագումով պոնտացի, որը իր կնոջ` Պրիսկիղայի հետ նոր էր եկել Իտալիայից, համաձայն Կղօդէոս կայսեր հրամանի, որով բոլոր հրեաները Հռոմից պէտք է հեռանային» (Գործք. ԺԸ 1-2ա):

Մեռելների մկրտություն?

Այսօր ուզում եմ մի փոքր խոսենք, համենայն դեպս ինձ համար շատ հետաքրքիր և մի ժամանակ էլ բավական տանջող հարցի շուրջ: Ուրեմն, երբ դեռ Վազգենյան Դպրանոցի ուսանող էի, օրերից մի օր աչքիս ընկավ Կորնթացիների Ա նամակի 15-րդ գլխում մի հետաքրքրական համար, որը հիմա ես կմեջբերեմ ու հետո արդեն գլխի կընկնեք, թե ինչու էր ինձ հետաքրքիր:

²⁹Ապա թէ ոչ, ի՞նչ պիտի անեն նրանք, որ մկրտվեցին մեռելների համար, եթե, արդարեւ, մեռելները հարություն  չեն առնում. ինչո՞ւ ուրեմն մկրտվում են նրանց համար։

                                                                                                                                                                                        ^{/Ա Կորնթ. 15:29/}

Նախ սկսենք այն հարցից, թե արդյոք տեղյակ եք մեզանում այսօր կան մարդիկ, ովքեր մեռելների համար մկրտվում են, և եթե այո, ապա այդ ինչ է նշանակում մեռելների համար մկրտվելը: Ուրեմն առանց ավելորդ երկար-բարակ Ձեզ տանջելու ասեմ, որ այո կան այդ տեսակ մարդիկ և դրանք մորմոններն են: Իմիջիայլոց, աղանդավորական կազմակերպություններից իմ գնահատականով ամենախորամանկ ու զգուշավոր