Հույսը երբեք չի ամաչեցնում...
Այս միտքը Պողոս առաքյալի հռոմեացիներին ուղղված թղթից է: Այստեղ առաքյալը խոսում է Աստծու հանդեպ ունեցած հույսի մասին, այն հույսի, որը չի կարող փոշիանալ ու մոխրանալ: Այդպիսի հույսը չի կարող խաբել: Եթե մարդու հույսը Աստծո սիրո մեջ է, այն չի կարող խաբկանք լինել, քանի որ Աստված սիրում է մեզ հավերժական սիրով՝ ամրացված Նրա անսահման իշխանությամբ:
Ո՞րտեղից է այդ հույսը:
Առաքյալն ասում է. - Նեղությունները համբերություն են ծնում, համբերությունը՝ փորձառություն, փորձառությունը՝ հույս:
Ավետարանում մի դրվագ կա, որտեղ քանանացի կինը գնում է Քրիստոսի հետևից, շարունակ աղաղակում ու ասում. «Ողորմի՛ր ինձ, Տե՛ր...» Դժբախտությունն ու սուգը դարձել էին այդ կնոջ հարկի բնակիչները:
Նրա աղջիկը դիվահարվել էր և չարաչար տանջվում էր՝ դարձնելով նրա կյանքն անկառավարելի, անտանելի ու անհույս: Եվ այժմ նա գնում է Հիսուսի հետևից ու օգնություն խնդրում: Դա չի նշանակում, որ նա օգնություն չէր փնտրել հեթանոսական կրոններում: Փնտրել էր, բայց անօգուտ: Նրա աստվածները աստվածներ չէին: Բայց Հիսուսի մեջ էր հույսը: Նրան անհրաժեշտ էր խոսել Հիսուսի հետ և Նրանից օգնություն խնդրել:
